مشکل روانی دو قطبی یا اختلال دوقطبی

مشکل روانی دو قطبی یا اختلال دوقطبی

مشکل روانی دو قطبی یا اختلال دوقطبی نوعی اختلال روانی است که با دوره‌های شدید و متناوب از افسردگی و شیدایی همراه است.

افسردگی یک حالت خلق پایین است که با احساس غم، بی‌اعتماد به نفس، بی‌حالی، اختلالات خواب و خوردن، عدم لذت از فعالیت‌های معمول و گاهی افکار خودکشی مشخص می‌شود.

شیدایی یک حالت خلق بالا است که با احساس نشاط زدگی، تحریک‌پذیری، تصمیم‌گیری پرخطر، خودبزرگ‌بینی، کم‌خوابی، گفتار سریع و پراکنده و گاهی روان‌پریشی مشخص می‌شود.

دوره‌های افسردگی و شیدایی ممکن است چند روز تا چند ماه طول بکشند و در بین آن‌ها دوره‌های خلق عادی وجود دارد.

علل دقیق اختلال دوقطبی مشخص نشده‌اند اما فکر می‌شود که عوامل ژنتیکی و محیطی در آن نقش دارند.

عوامل خطرساز شامل سابقهٔ خانوادگی، کودک‌آزاری، فشار روانی بلند مدت، سوءمصرف مواد و برخی بیماری‌های جسمانی هستند.

برای درمان اختلال دوقطبی معمولاً ترکیبی از داروهای پزشکی و روان‌درمانی استفاده می‌شود.

داروهای پزشکی شامل:

-  تثبیت‌کننده‌های خلق. این داروها به کنترل نوسانات خلق و خو کمک می‌کنند و از عود دوره‌های شیدایی و افسردگی جلوگیری می‌کنند. مثال‌هایی از این داروها عبارتند از لیتیوم، والپروات، کاربامازپین و لاموتریژین.

-  داروهای ضدروان‌پریشی. این داروها به کاهش علائم شیدایی یا روان‌پریشی حاد کمک می‌کنند. مثال‌هایی از این داروها عبارتند از آریپیپرازول، ریسپریدون، کوئتیاپین و زایپریدون.

-  داروهای ضدافسردگی. این داروها به درمان دوره‌های افسردگی کمک می‌کنند. مثال‌هایی از این داروها عبارتند از فلوکستین، سرترالین، بوپروپیون و ونلافاکسین.